Hava uzayın karanlık tonlarını andırıyor, inceden esen soğuk hava zarif vücuduna değdikçe tüyleri diken diken oluyor. Cildi hassas olduğu için en ufak hava değişimi bile onu etkilerdi. İçeri geçme vakti gelmişti, Globex Ventures şirketinin elektrik panosunu bitirmesini gerekiyordu. Kadın olmasına rağmen elektrikten anlaması yüzünden şirketlerin patronları hala bu duruma alışamamıştı, nede olsa yıllarca düzensiz erkek çalışanları görmüşlerdi. Balkonun kapısını açmasıyla beraber içerideki sıcak hava yüzüne vurdu, rahatlamıştı. Odasına doğru yola koyuldu, yıllardır yaptığını tekrar yapıp kendi resimleri ile dolu duvarını izledi, mükemmeldi. Odasına girdi, l masasına oturdu ve karşısında duran kocaman panoya baktı, keyif duygusu kabardı. Mükemmel işler yapmayı severdi, bu yüzden yaptığı işler çok vaktini alırdı. Eline yıldız tornavidasını aldı ve 4 adet vidayı söküp panonun içine ulaştı, kabloların hepsi karman çormandı, sinirlendi "Neden hep dağınık yaparlar ki?" diye geçirdi içinden, müziğini açıp tüm kabloları düzene sokma vakti gelmişti. Müzik listesini açtı ve göz gezdirmeye başladı, gözüne "Sad Urban-Freak" takıldı, kulaklığını taktı ve sesi %100 yapıp dinlemeye başladı, bir yandan da kablolar ile uğraşmaya başlamıştı. Tam 5 saattir pano ile uğraşıyordu, bir çok kablo yanlış yapılmıştı ve onları düzenlemek ile uğraşmıştı. Globex Ventures şirketi, iş yapacağı son şirketti, bittikten sonra tatil yapmayı planlıyordu. Tüm gece uyumamıştı ve birazdan Globex Ventures şirketine gidip panoyu takması gerekiyordu. Kolunda ki Apple Watch saatine baktı, saati uyumadığına dair uyarı veriyordu. İçinden "Zaten ne zaman uyuyabildim ki?" diye geçirdi. Sinirini bir kenara bıraktı ve malzemelerini taşıması için Gray'i aramaya karar verdi. Gray'i aradı, Gray hazırda bekler gibi direkt telefonu açtı;
Verona: Gray neredesin?
Gray: Evdeyim efendim, iş bitti mi?
Verona: Evet, ne zaman gelebilirsin?
Gray: Elimden geldiğince hızlı bir şekilde gelmeye çalışacağım efendim.
Verona: Tamam, dikkat et.
Verona ve Gray, Batman ve Alfred gibiydi. Tek fark Gray uzunca bir süredir Verona'ya platonik şekilde aşık idi. Verona'nın bundan haberi yoktu, asla da olmayacaktı. Sebebi ise Gray'in saygısı idi. Bunca yıldır beraber çalışmalarına rağmen tek bir kez bile saygıda kusur etmemişti. Verona puf sandalyesinde geriye doğru yaslanmış, Gray gelene kadar gözlerini dinlendiriyordu. Gecesini verdiği panoyu izleyip ne kadar güzel olduğunu düşünürken yavaşça gözleri yaşlanmış farkında olmadan uyuya kalmıştı. Gray ise aramayı aldığı gibi hazırlığını bitirmiş, arabasına atlamış yola çıkmıştı. Son sürat Verona'nın evine doğru geliyordu, Gray'de malzemeleri taşımak için hep bir yedek anahtar vardı. Rutini ise şöyleydi, Verona panoyu yapar, Gray gelir masanın üstünden alır ve arabaya taşır, Verona ise bu sırada üstünü değişirdi. Gray çoktan varmıştı, kapının önüne arabasını park etmişti, bagajın kapağını açmış eve doğru yönelmişti. Gray'nde kendince bir rutini vardı, gelir ve kapıyı orta parmağının kemik kısmı ile kapıya sertçe vurur, gel sesinden sonra içeri girer ve malzemeleri alırdı. Rutini gerçekleştirmek için kapıya yaklaştı, elini kaldırdı ve kapıyı çaldı "tık, tık, tık". Biraz bekledi ve ses alamadı, duymadığını düşündü ve tekrar vurdu "Ses yok" diye geçirdi içinden. Aklına ilk gelen ihtimal Verona'nın iş yaptığı sırada elektrik çarpması yaşamış olmasıydı. Hızlıca kapıyı açtı ve koşarak Verona'nın odasına doğru gitti. Kapı açıktı, tüyleri diken diken içeri girdi ve Verona'nın sandalyede gözleri kapalı şekilde yattığını görür, tüm vücudunu bir soğukluk alır. Sakin kalması gerektiğini biliyordur ama karşısında her şeyden çok sevdiği Verona'sı yatıyordur. Hızlı bir şekilde etrafa bakar ve nereden çarpıldığını öğrenmeye çalışır. Bir şey bulamaz ve ilk yardım için Verona'nın ince ve zarif bileğini eline alır, aldığı gibi tüyleri diken diken olur "utanır". Nabzını ölçmek için baş ve orta parmağı ile tutar, nabız olduğunu hisseder ve rahatlar. Diğer bir ihtimal ise uyuya kaldığı aklına gelir, rahatlamış şekilde ayağa kalkar. Perdeyi kapatmak için elini uzatır, arkasını dönüp Verona'ya bakar. Aklından sadece şu soru geçer "Bir insan uyurken nasıl bu kadar güzel olabilir?" Haklıydı. Camın kenarından sızan güneş ışınları Verona'nın yüzüne vuruyor ve onu kusursuz bir şaheser gibi gösteriyordu. Gray, Verona'nın yüzüne baktığında aşkı daha çok kabarıyor, mutlu oluyordu.
Verona'nın yüz hatlarına bakıp tekrar tekrar tüm detaylarını ezberliyordu, bunu yaparken geçen yarım saatin farkında bile değildi. Perdeyi çekip hızlı bir şekilde Verona'yı uyandırmaya gitti. Omzuna dokunuyor, tepki yok. Dürtüyor, tepki yok. Gray, Verona'nın yine tüm gece uyuyamadığını anlamıştı, tek seçenek kaldı ve kafasından geçirdi "Arabaya taşımak". Gray için basit bir işti, kalın kolları ile 55.4 kiloluk Verona'yı rahatça taşımak zor olmazdı. Bir kolunu boynunun arkasına diğer kolunu ise dizlerinin arkasından tutup, tutabileceği en hassas şekilde tutup kaldırmıştı. Çok yavaş ve dikkatli bir şekilde yürümeye başladı, kapıya doğru yürüdü ve kapının dışında durdu. Tek elini boşa çıkarıp kapıya uzanıp anahtarı aldı ve kapıyı kapattı. O sırada Verona kolunu Gray'in boynuna atıp sarılmıştı. Gray'in kalbi dakika da yüzlerce kez atıyordu. Geç kalmışlardı ama Gray bu anın biraz tadını çıkarmak için arabanın başında biraz bekledi, sanki bir bebek tutarmışçasına nazikti. Ne kadar istemese de artık bırakma vakti gelmişti. Arka kapıyı açtı ve kendisi için olan yatağa Verona'yı nazikçe bıraktı, Kapıyı sessizce kapattı. Bir şey onu rahatsız ediyordu, arabanın önüne geldi ve hız göstergesine baktı, uyarı ışığı yanıyordu "Bagaj açık!" Panoyu unutmuştu, yaşadığı anları düşününce kendine kızamadı. Tekrar kapıya gitti, cebinden anahtarı çıkardı ve kapıyı açtı, Verona'nın odasına gitti. Pano tertemiz bir şekilde masada duruyordu, yanında ise beyaz bir şey. Yaklaştı ve not olduğunu anladı, eline aldı ve hızlı bir şekilde göz geçirdi, hızlı baktığı için pek bir şey anlayamadı, uzun bir nottu neticede. Ne yazdığını anlamasına gerek yoktu, Verona'yı tanıyordu. Önemli yazıları kırmızı kalem ile yazar, önemsiz yazıları ise normal şekilde yazardı, nottaki her bir kelime kırmızı ile yazılmıştı. Telefonunu çıkarıp resmini çektikten sonra hızlıca telefonunu cebine atar ve panoyu alıp aşağı doğru koşar, acele etmesi gerekiyordu çok geç kalmışlardı çünkü. Arabaya vardı, bagaj zaten açıktı, panoyu bagaja yerleştirdi ve bagajı kapattı. Şoför koltuğuna doğru koştu ve oturup arabayı çalıştırdı, nihayet gitmeye hazırdı. Arabasını tamamen Verona'nın arkada rahat yolculuk yapması için düzenletmişti. Tüy gibi bir arabaydı, kontağı çevirdi ve araba tüm düzenlemelerin hakkını vererek neredeyse 0 dB ile çalışmıştı. Globex Ventures'a doğru yola çıktı, yol biraz uzundu, kulaklığını taktı ve telefonundan Verona'nın evinden Globex Ventures'a kadar olan yolda dinlemek için ayarladığı müziği açtı ve döngüye aldı "Aurora-Runaway". Dakika başı dikiz aynasından Verona'yı kontrol ediyordu, sonra dönüp yola bakıyordu. Uzunca bir süre yol aldıktan sonra nihayet gitmesi gereken yol az kalmıştı, Verona'yı uyandırması gerekiyordu, çünkü Verona ne zaman geceleri uyumayıp uyuya kalsa uyandığı zaman gözleri kıpkırmızı kan içinde oluyordu, üstüne üstlük pijaması ile yatıyordu. Gray bunu ilk defa yaşamıyordu bu yüzden hazırlıklı idi. Arkasına dönerek sert bir şekilde sarsarak Verona'yı uyandırdı, başka şekilde uyanmayacağını biliyordu. Verona yavaşça gözlerini açtı ve etrafına bakındı, uyuya kaldığını anladı ve hemen doğruldu. Gray onu görünce söylemek istediği ama söyleyemediği o cümle içinden geçti "Günaydın prenses", ağzından çıkan ise "Günaydın efendim" oldu.
Verona ise alık alık bakarak "Günaydın Gray" dedi. Gray arabayı kenara çekti ve indi, bagaja doğru gitti ve bu durumlar için aldığı katlanır bagajı aldı ve hızlıca kurulumunu tamamladı. Verona'nın çalışırken giyeceği takımı hazırladı ve kabinden çıktı. Verona terlik bile giyememişti, Gray'in yüzüne baktı ve içinden "Ayakkabıların lazım Gray" düşüncesi geçti. Gray ise bakışları yanlış anlayıp Verona'yı kucağına almıştı, Verona ve Gray'in yüzü 2 saniye kadar yakınlaşmıştı. Gray utandı, patronunu üstünü giyinmesi için kabine doğru gidip bırakır ve üstünü giyinmesi için rahat bırakır. Verona hızlı bir şekilde üstünü giydi, Gray'e haber verdi. Gray ise hızlı bir şekilde kabini toplayıp bagaja attı ve şoför koltuğuna geçip Globex Ventures'e kalan az yolu bitirmek için gaza yüklendi. Aralardan sıyrılarak yoluna devam etti, çok iyi bir şofördü. Verona her araba ile makas attıklarında ağzı burnuna geliyordu, pek uzun sürmedi çünkü çoktan varmışlardı. Verona hiç sevmese de Gray her seferinde önce inip Verona'nın kapısını açardı. Yine aynısını yaptı, oradan bagaja geçip panoyu ve alet çantasını aldı, arabayı kitledi ve Verona'nın arkasından Globex Ventures'a doğru yürüdü. Güvenlik ikisini de tanıdığı için onları arama gereği duymadı ve hızlıca geçmelerine izin verdi. Gray bu iyiliği için kafasını teşekkür manasında salladı. Panoyu depoda ki elektrik odası kısmına takacaklardı, Gray, Verona'nın önüne geçip hızlı adımlar ile depoya indi. Verona'nın içinden geçen düşünce "Keşke tüm işi Gray yapsa" idi, ne yazık ki sadece taşıma ve Verona'yı çalışırken izleyip kaptığı bir kaç bilgi dışında bir bilgisi yoktu. Depoya vardı, hemen Verona'nın çalışacağı ortamı hazırladı ve alet çantasını açıp kenara geçip beklemeye başladı. Verona geldiği gibi hızlıca Gray'a nereyi delmesi gerektiğini söyledi, Gray matkabı alıp kocaman kolları duvara yaptığı tek baskıda duvarı delmişti, toplamda 4 adet delik açmıştı. Verona panoyu alıp tutmasını istedi, açtığı 4 adet deliğe vida takmak için Verona küçük matkabı aldı ve vidaları tek tek yerine monte etti. Önceki gelişinde kusursuz şekilde ölçü almıştı. Görüntüye baktığı zaman verdiği tüm emeğin hakkını almıştı. Pano mükemmel duruyordu çünkü. Verona eserine pek fazla bakamadı, yüzlerce kablo takıp onları düzene sokacaktı çünkü onu 3 saatlik bir yolculuk onu bekliyordu. Gray içinse 3 saatlik bir sevdiği hatunun güzelliklerini ve detaylarını izleme fırsatıydı. Verona, Gray'den yardım alarak kabloları topluyor, kablo kanallarına yerleştiriyor gereğinden fazla zorlanıyordu. Terlediğinde ise Gray cebindeki bezi çıkarıp Verona'nın yüzünü siliyordu. Gray her Verona'nın alnını sildiğinde hoşuna gidiyordu, bilmeyenler için saf sevgi böyle bir şey. Verona'nın cildinin ne kadar olduğunu bildiği için el vantilatörünü yanına almamıştı, biliyordu hemen hasta olabilirdi. Düşünceler ve çarpan ufak elektrikler derken nihayet işleri bitmişti.
Gray son kez Verona'nın alnını sildi ve alet çantasını toplayıp aldı, arabaya doğru tek başına yola çıktı. Verona'nın patron ile konuşması gerekiyordu, bu halde iken konuşamazdı bu yüzden Gray'den habersiz o da arabaya doğru yola koyuldu. Verona arabanın yanına gittiğinde Gray'in elindeki şeye doğru bakıp ağladığını görür, hızlıca yanına gider. Gray, Verona'nın geldiğini fark eder ve elinde tuttuğu Verona'nın resmini hemen cebine atar ardından ise göz yaşlarını siler. Verona neye baktığını sorar, Gray "Hiçbir şey efendim" der başka bir şey demez. Verona daha fazla konuyu uzatmak istemez ve şunu söyler "Bir şey olursa bana söylemekten çekinme". Gray ise boğazını temizleyip "Anlaşıldı efendim" der. Verona bir sorun yoksa kabini kurmasını söyler, Gray hiçbir şey demeden bagajı açar ve kabini çıkarır ve hızlıca kurar, Verona ise aynı hızda üstünü değiştirir ve Gray'e toplamasını söyledikten sonra hızlıca patronun yanına doğru yola koyulur. Güvenlik tekrar yol verir, Verona hızlıca basamakları çıkıp patronun odasına doğru hızlı adımlar ile yürür. Vardığında ise 4 parmağı ile çalar "tık, tık, tık." tok bir gel sesinden sonra kapıyı açıp içeri girer "Panoyu taktım, kabloları düzenledim, iş bitti". Patron ise "Anlaşıldı, banka hesabının bilgilerine sahibim gün içinde ödeme yapılacaktır, teşekkür ederim". Verona "Teşekkür ederim" arkasını döner ve kapıyı açar, dışarı çıkar ve arkasından kapıyı kapatır. Yavaş adımlar ile arabanın yolunu tutar, Gray ise o sırada arabası için aldığı özel bez ile arabasını siliyordur. Verona "Hadi, gidiyoruz". der ve Gray koşarak Verona'nın kapısını açar. Verona biner, Gray yine koşarak şoför koltuğuna geçer ve Verona'nın evine doğru yola çıkarlar. Yol boyu kimse tek bir kelime bile konuşmaz, sadece müzik dinlerler ve farkında olmadan aynı şarkıyı dinlerler "David Kushner-Daylight". Gray farklı, Verona farklı bir amaçla dinliyor: Verona çalışırken başka, işi bitince bambaşka bir insan oluyor, fazlasıyla disiplinli birisi. Bunca zaman Gray'i yorduğu için kafasındaki tatil planına Gray'i dahil etmişti. Bir de tek arkadaşı Gray idi, haberi eve eve vardıklarında vermeyi düşünüyordu. Verona salak değildi, Gray'in ondan hoşlandığını en başından itibaren biliyordu, fakat iş arkadaşı ile ilişki yaşamasının doğru olmadığını düşünüyordu, hem de daha önce hiç ilişkisi olmamıştı. Bu yüzden ne yapacağı hakkında en ufak fikri bile yoktu, Gray'in dışı kaya, içinde ise pamuk gibi olan kalbini bildiği için kırmak istemiyordu. Bu tatil ile bunu deneyecekti. Bu yüzden konuşmuyordu, bir an önce eve varmak istiyordu. Gray ise çalışmanın verdiği yorgunluk ile gaza bastıkça basıyordu. Gaza basmanın hakkını almıştı çünkü çok kısa bir sürede varmışlardı. İleride Verona'nın evini görünce kalbi hızlanmıştı, hep böyle olurdu. Arabayı kapının önüne çekti ve Verona'nın kapısını açmak için hızlıca indi ve koşup kapıyı açtı.
Verona ise bir kez bile yetişemiyordu sebebi ise Gray'in kaza anında Verona'ya zarar gelmemesi için 4 kenarlı emniyet kemeri taktırmıştı, aynı kemer Gray'de de vardı, fakat o hızlı bir şekilde çıkarıyordu, sebebi minik bir tuş bunu ise Verona'ya söylemedi. Eğer söyleseydi kapıyı ona açmaya fırsatı olmazdı. Verona arabadan indi ve Gray'e şöyle söyledi "Ben üstümü değişip gelene kadar bekler misin?" Gray ise şaşkın bir şekilde "Beklerim efendim" demekle yetinir, şaşırmıştı. Verona yavaş adımlar ile eve doğru gidiyordu, Gray ise arkasından sarı ve mükemmel saçlarına bakıyordu. Verona'nın eve girdiğini görür görmez cebinden telefonunu çıkarır ve resmini çektiği notu okumaya başlar. Notun yarısı Verona'nın, Gray'in ondan hoşlanması ve onun için yaptıkları ile alakalıydı. Gray'in tüyleri diken diken oldu, Verona bu yüzden mi beklemesini söylemişti? İçinden işinden kovulacağını düşündü, notun diğer kısmı ise bundan daha kötüydü. Verona 4. derece kanser olduğunu ve kısa bir sürelik ömrünün kaldığını yazmıştır. Gray bunu okuyunca değil tüylerinin diken diken olması tüm tüyleri dökülmüş gibi olmuştu. Telefonu cebine atar ve Verona'nın evine daldı, erken öğrense elinden belki bir yardım gelebilirdi, fakat şuan elinden hiçbir şey gelmiyordu. Gray düşündü ve karar verdi, Verona geldiğinde kollarından tutup onu sevdiğini ona haykıracaktı. Nasıl söyleyeceğini planlar iken Verona evinin dış kapısını açmış Gray'e doğru yürüyordu, üstünde kırmızı bir elbise, saçlarını bukle bukle yapmış ve alel acele yapmış olduğu için bazı kısımları eşit değil fakat bu Gray için önemli değildi. Gray için şuan karşısında mükemmelliğin tanımı duruyordu. Verona, Gray'in yanına gelmişti bile, fakat Gray'in gözleri Verona'ya kitlenmiş bir durumda idi. Gray kafasını hızlıca sağ sola salladı ve kendine geldi. Verona tam konuşmak için dudaklarını araladı, Gray ise bunu fark eder etmez tok sesi ile Verona'yı susturmuş ve aşkını ilan etmişti. Verona yavaşça minik elleri ile Gray'in yüzünü tutup "Biliyorum" dedi. Gray ise kıpkırmızı olmuştu, yaptığı çok saygısızca bir hareket idi, sonuçta işin ucunda ölüm vardı. Gray ise ellerini Verona'nın beline doladı bu sırada ise Verona'nın içi bir hoş olmuştu. Böylesine kalıplı bir adamın bu kadar hafif ellere sahip olmasına şaşırmıştı, karşı çıkmadı. Verona tatil planını Gray'e baştan aşağı anlattı. Bunu duyan Gray ise neredeyse kalp krizi geçirecekti. 2 saniye bile düşünmeden kabul etmişti. Gray neden böyle giyindiğini sorduğunda ise Verona'nın yanakları kırmızı olmuş bir şekilde cevaplar "Bu akşam yemeğe çıkalım istedim". Gray önce sormadığı için üzüldü fakat sonrasında aklına not geldi, Verona her şeyi farkında idi. Gray'in eve uğrayıp üstünü değiştirmesi gerekiyordu. Gray dudaklarını araladı ve dedi "Önce benim eve uğramamız gerekiyor, üstümü değişmem gerekiyor, senin için uygun mu?" Verona ise dudaklarını ıslatıp araladıktan sonra şöyle söyledi " Tabi ki, bende evini öğrenmiş olurum". Beraber Gray'in evine doğru yola çıktılar. Yolda ilk defa konuşup, sohbet muhabbet ettiler. Gray, Verona ile ne yaparsa yapsın vakit su gibi akıyordu. Verona hoşlandığını bilse de henüz bilmediği çok şey vardı, Gray'in evine gittikten sonra hepsini öğrenecekti. Yol aktivitesi olarak birbirlerinin sevdiği şeyleri tahmin etme oyunu oynadılar, Gray her soruya ezbere cevap verir cevaplıyordu, Verona ise neredeyse sıfır çekecekti. Gray ise bunu işinin yoğun olmasına verdi ve pek takılmadı. Onlar konuşmaya devam ederken yolun nasıl geçtiğini farkına bile varamamış, Gray'in evine varmışlardı. Gray arabayı yavaşça park etmiş ve söylememişti, sohbetin bölünmesini istemiyordu. Verona kafasını kaldırdı ve Gray'in evini gördü ve dudaklarını aralayıp şunları söyledi "Hadi evini gezelim Gray." ve arabadan indiler. Gray ise bu sefer kapıyı açamamıştı, Verona kemer takmamıştı çünkü kendi inmek istiyordu. Bunu değerlendirip Gray'den önce kapıya gitmiş bekliyordu. Gray heybetli bir şekilde kapıya yaklaştığı sıra Verona'nın dikkatini çekti ve bakakaldı. Her ne kadar bol bir t-shirt giymiş olsa da göğüs ve kolları en ince ayrıntısına kadar belli oluyordu. Dışarıdan bakınca tehlikeli ama Verona tanıdığı için pamuk gibi birisi olduğunu biliyordu.
Verona, Gray'i dikizlemeye dalmışken o sırada Gray çoktan kapıyı açmış elleri önünde birleştirmiş Verona'nın girmesini bekliyordu. Verona aşağıdan yukarı Gray'i süzerken yüzüne gelince durmuş ve göz göze gelince utanmıştı ve kafasını sağa çevirmiş içeri girmesi gerektiğini anlamıştı. Yavaşça minik sağ ayağını içeri atar ve gördükleri karşısında şok olur. Verona, Gray'in evini her yer de spor aletleri olan bir ev olarak düşünmüştür, yanılmıştı. Etrafta yüzlerce belki de binlerce kitap, onların yanında ise neredeyse her duvarda tablolar vardı. Tabloların en büyüğüne yaklaştı ve baktı, tanıdık gelmişti. Dikkatli baktı ve Verona kendisinin olduğunu anladı. Hepsi el ile çizilmiş birer şaheserdi ve görünüşe göre hepsi fazlasıyla vakit almıştı. Verona sordu "Sen mi çizdin Gray?" Gray ise cevapladı "Evet hepsi benim eserim". Verona'nın içinden şu düşünce geçti "Beni nasıl bu kadar fazla seviyor olabilir ki?" Verona evleneceği adamı bulmuş gibi duruyor. Salonu bırakıp diğer odalara bakma gereği duymadı. Gray üstünü değişmeye gitmişti, Verona ise etrafa bakıyordu. Kendini bir garip hissetmişti, böylesine bir adamı resmen elinin tersi ile kenara itmişti, kendini kötü hissetmişti. Durdu ve kendine bir söz verdi, tatile gittikleri zaman her şeyi telafi edecekti. Verona bunları düşünürken Gray çoktan üstünü değişip gelmişti. Verona arkasını döndüğünde siyah takım elbiseli Gray'i gördü. Ağzı biraz açık kalmıştı, yaklaşıp işaret parmağı ile nazikçe çenesinden tutup ağzını kapattı. Verona'nın koluna girmesi için kollarını açıp "Hadi gidelim" dedi. Verona ise bir şey demeden koluna girdi, dış kapıya doğru yürüyüp arabaya yaklaştılar. Gray kapıyı açıp Verona'nın elinden tutup arabaya binmesi için nazikçe yardımcı oldu, Gray'de kendi yerine geçip Verona'ya ise minik bir bakış atmak istedi fakat kitlendiler. Gray gözlerini yavaşça radyoya takılı olan telefona çevirdi, eline aldı ve "Billie Ellish-Lovely" açıp arabayı çalıştırdı. Plansız bir yemek olduğu için rezervasyon yapılamamıştı, anlık bir şekilde bulması gerekiyordu. Gray yine her şeye hazırlıklı idi, daha önce tam böyle olmasa da yemek ihtimalini düşündüğü için yer hazırdı. Müziği durdurdu, Bluetooth bağlantısını kesti ve telefonundan James'i aradı. Hızlıca konuyu anlattı, James ise konuyu bildiği için çok mutlu ve hemen mekanının en güzel manzaralı yerinde bir masa hazırlattı. Gray gidilecek yeri hazırlamıştı, her şey hazırdı ve çok güzel ilerliyordu. Telefonu kapattı ve cebine atıp bu sefer radyodan slow bir müzik aramaya başladı, şansı yaver gitmediği için çoktan restorant'a varmıştı. Arabayı yavaşça restorant'ın otoparkına çekmişti, dikiz aynasından kendisine baktı ve dört kenarlı kemerin kısa yol düğmesine bastı, Verona gördü ama belli etmedi. Gray arabadan indi ve Verona'nın kapısını açmak için sağa doğru yürüdü, kapıyı açtı ve Verona'nın minik ellerinden tutup nazikçe inmesine yardımcı oldu. Tekrar kol kola girdiler ve restorant'a doğru yürüdüler. Girişte Gray durdu, Verona'nın önden girmesine izin verir, arkasından Gray girdi. James onları karşıladı ve masalarına kadar eşlik etti. Masa donatılmış şekilde onları bekliyor idi. Gray, Verona'nın sandalyesini çekti ve Verona oturdu ve Gray tekrar ileri itti. Sonrasında ise kendi yerine geçti. Verona her saniye kendisine prenses gibi davranan birini görmezden geldiği için kendini kötü hissediyordu, ama kendine söz vermişti. Tatile gittikleri zaman hepsini "halledecekti". Hem yemek yiyip hem de muhabbet ediyorlardı ve Gray dudaklarını aralayıp sordu "Tatil olarak nereyi düşünüyorsun?" Verona ağzındaki yemeği bitirip cevapladı "Çok önceden gittiğim bir sahil var, kimse bilmez. 2 tane dağın ortasında bir kumsal ve onun karşısında devasa bir deniz, tam olarak bize uygun". Gray'in yanakları kızardı, son cümleyi duyunca Gray utanarak dudaklarını araladı ve şunları söyleyebildi "Güzelmiş". Gray konuyu değiştirmek için sordu "Bundan sonra iş olarak ne düşünüyorsun?" Verona ise duraksadı, aklına kanser olduğu geldi ve yüzü düştü, kanser olduğunu Gray'in bilmediğini düşündüğü için yalan bir şekilde cevapladı "Şuan ki işime seninle beraber devam etmeyi düşünüyorum". Gray ise konuyu bildiği için yalan söylediğini anlamıştı, kızamamıştı. Gray'de yalandan sevinmiş gibi yaparak konuyu kapattı. Bu sefer Verona sordu "Evine tablomu asacak kadar nasıl sevdin?" Gray ise utangaç bir şekilde cevapladı;
"İş ilanını ilk gördüğüm zamanı hatırlıyorum, genç ve tek uğraşı spor olan birisiydim ve ailem çalışmamı istiyordu. Kaderin tatlı cilvesi olarak gördüğüm ilk iş ilanı senin ilanın idi, hatırlıyor musun? Bilmiyorum, ilk işim olacağı için çok heyecanlı bir şekilde aramıştım. İlk iş gününde ise çok korkuluydum, eşyalara zarar veririm diye. Seni gördüğüm ilk an ise gerçek olduğuna inanamamıştım, yıllardır kafamda kurduğum kadın profilini bir anda karşımda görmüştüm. İlk yıllar gerçek olduğuna inanamadan çalışmıştım, seni sevdiğim kısım ise seni gördüğüm ilk anlara dayanıyor, o vakitten beri seni seviyorum ve sana aşığım. Kendime 2 tane söz verdim, seninle çalıştığımız süre boyunca en iyi asistan olmak."
Gray duraksadı, Verona durdu ve sordu "2. söz ne idi?" Gray yüzü düşmüş şekilde cevapladı "Senin için mükemmel bir koca olmak." Cümlesi biter bitmez ikisi de kızarmıştı. Bu süre zarfında yemekleri bitmişti, bu cümleden sonra ikisi de susmuş birbirlerinden gözlerini kaçırarak oturdular. İkisi de gelmeden önce yapacakları bir şey şeyin planını yapmıştı fakat utangaçlıkları buna engel oldu. Bu yemek onlar için biraz kötü geçmişti, tek başarılı olan kısım birbirlerine biraz daha yakınlaştılar. Yemekler bitti, içecekler içildi, konular konuşuldu. Artık kalkma vakti gelmişti. Bu kadar aksiyon Verona'ya fazla gelmişti. Dinlenmesi gerekiyordu. Gray ayağa kalktı, arkasından ise Verona kalktı. James arkadaşının mutluluğu için her şeyi düşünmüş, hesabı ödemesine izin vermemişti. Gray, Verona'yı koluna alarak arabaya eşlik etti, arabaya geldiklerin de ise Gray yine kapıyı açıp Verona'nın minik ellerinden tutup binmesine yardım etti. Verona bugünlük Gray'in bu yaptığına sinir olmuyor, aksine hoşuna gidiyordu. Gray kapıyı kapattı ve kendi tarafına geçip şoför koltuğuna oturdu ve anahtarı kontağa sokup çevirdi, şimdi ki yol ise Verona'nın evi idi, Gray gaza yüklendi ve hızlı bir şekilde yola çıktılar. Verona'nın uykusuz olduğunu biliyordu, ne kadar erken giderse o kadar iyi olacağını biliyordu. Yolda giderken Gray müzik açmak için kafasını çevirdiğin de Verona'nın uyuya kaldığını gördü, elinin tersi ile yavaşça yanağını okşayıp sessiz bir şekilde "Seni seviyorum" dedi, ve önüne dönüp yola kitlendi. Aralardan derelerden yavaşça sıyrılarak Verona'nın evine ulaştı. Sessiz bir şekilde park edip arabadan indi ve Verona'nın kapısını açmak için yürüdü. Kapıyı açtı ve hassas bir şekilde kucağına aldı, Verona yine kolunu boynuna dolamıştı, kapıya doğru yürüdü ve kapıya varınca durdu, anahtarı çıkardı ve kapıyı yavaşça açtı, usulca Verona'nın odasına doğru yürümeye başladı, odaya vardı. Kapıyı açıp içeri girdi, yavaşça Verona'yı yatağına bıraktı, geriye çekildi ve son kez Verona'nın tatlı yüzünü seyretti. Daha sonrasında odadan çıktı ve usulca kapıyı kapattı. Aklından Verona'nın elbisesi ile yatmasının çok rahatsız olacağını düşündü, bir şey yapamazdı bu çok yanlış bir hareket olurdu. Üzüntülü bir şekilde arabaya doğru yürüdü ve arabaya bindi ardından ise "Tom Other-Another Love" şarkısını açıp evine doğru yola çıktı.
Verona sabah kalktığında terden su olmuştu, elbise ile uyumuş ve gece üşüdüğü için üstüne çektiği pike o uyurken ona cehennemi yaşatmıştı. Kalktı ve elini arkasına uzatıp fermuarını açtı, açması ile beraber elbisesi omuzlarından aşağı doğru düştü, dolabına doğru yöneldi ve havlusunu alıp duşa doğru yöneldi, duşa girip havlusunu astı ve küvete doğru eğilip sıcak suyu açtı ve tekrar eski haline dönerek dolmasını bekledi. Beklerken ise aynada kendini incelemeye başladı, ve aklına şu soru geldi "Gray'in söylediği kadar güzel miyim?". Öyle idi ve farkında değildi. Bu düşünceyi bıraktı ve küvete tekrardan baktı, dolmuştu. Yavaşça içine girdi ve geriye doğru yaslanıp telefonunu eline aldı, Gray'e mesaj attı "Bu akşam tatile gidiyoruz, biliyorsun değil mi?" 10 saniye geçti geçmedi Gray'den cevap geldi "Evet hazırım, sabırsızlıkla akşamı bekliyorum." İkisi de birbirinden heyecanlı idi, ne de olsa ilk defa böyle bir plan uyguluyorlar idi. Verona alarmını kurmuş ve yanındaki masaya telefonunu bırakmış tatlı bir duş uykusu için hazırlanmıştı. Geriye doğru yaslandı ve gözlerini kapattı.
O sıra da Gray;
Verona'ya cevap verdikten sonra saçını şekillendirmeye devam etti, saçını yaparken ise dikkatini vücudu çekti, fazlasıyla büyümüştü. En büyük boy t-shirt bile dar gelmeye başlamıştı. Sadece görüntü de değil, güçlüydü. Saçını ise farklılık yapıp arkaya doğru taradı. Tatil için yanına pek bir şey almadı, bir kaç atlet ve şort ile tatili bitirecekti. Tatil harici ise başka bir planı vardı, Verona'ya evlenme teklifi edecekti. Uzun süre önce aldığı yüzüğü kasasından çıkardı, toz kaplamıştı. Bez ile kutuyu bir güzel temizleyip kapıda asılı duran ceketinin cebine koydu. Her şey mükemmel olacaktı. Sevdiği kadına sevdiği yerde evlenme teklifi edecekti. Yanına takım elbisesinin almayı unutmadı, dikkat ettiği kadarıyla ne zaman takım elbise giyse Verona onu süzüyordu. Teklifi ise Verona'nın seveceği bir şekilde edecekti, bagajında saklı bir şekilde duran ve kendi yarım yamalak bilgisi ve imkanları ile yaptığı açılır pano ile yapacaktı, ve hiç beklemediği bir şekilde pano sorunsuz bir şekilde çalışıyordu. Yüzüğü içine koyarak cebinde ki panoya bağlı olan kumandaya basacak, pano önce 1 adet havai fişek atıp ardından açılacak ve yüzüğü gösterecekti. Bunlar olurken ise yüzüğün arka kısmında "Seni seviyorum Verona" yazacaktı. Gray'in tatil için yaptığı planlar kusursuz idi, şimdilik yapması gereken tek şey yolculuğa kalan son 1 saati hızlıca geçirmek idi.
Tekrardan Verona;
En sevdiği şarkı eşliğinde gözlerini açtı, bir saattir küvette uyuduğunu farkında bile değildi. Zarif vücudu tıpkı bir yaşlı kadın gibi buruşmuş idi. Hazırlanmak için 1 saati vardı. Küvetin içinden çıktı, çıkar çıkmaz üşümüş idi. Üstüne pamuklu bornozunu aldı ve odasına geçti. Havluyu bıraktı ve havlu ayaklarına düştü, aynada vücuduna baktı ve "Neden bu kadar zayıfladım?" diye düşündü. Haklı idi, son zamanlarda çok az yemek yiyordu. Kendini incelemeyi bıraktı ve dolabına uzunca bir süre bakındı. Tatile götürmek için tüm eşyalarını çoktan valize koymuştu. Geriye ise sadece siyah ve kırmızı elbisesi kalmıştı. Bugün vampir misali kırmızılar içinde olmak istiyordu. Askıdan aldı, omuzlarından geçirdi ve arkasına uzanıp fermuarını kapattı. Makyaj dolabından kırmızı oje ve ruj alıp yatağına oturup makyajını yaptı. Göz kalemini aldı ve sürüp sürmemek arasında kararsız kaldı "Dünyaya bir kez geliyorum nede olsa" dedi ve sürdü, biraz abartı olacağını düşündü ama yine de yapacaktı, kırmızı topuklu ayakkabı giyecekti. Bu kadar hazırlık bile fazla idi ama neticede ilk defa yaşayacağı bir durum idi, bu yüzden ne yapması gerektiği hakkında pek fazla bilgi sahibi değildi, ona yol gösterecek kimsesi yoktu, saatine baktı ve saatin geldiğini gördü. Çantasını aldı ve kapıya indi, Gray'i aramadı çünkü tam vaktinde geleceğini biliyor idi. Öyle de oldu, Verona sokağın başında ki hareketlenmeye bakmak için kafasını kaldırdığın da Gray'în arabasını gördü. Hava kararmış, sokak lambaları yanmıştı. Wanta Black renginde ki araba, avına yaklaşan bir panter gibi geliyor idi. Verona'nın önünde yavaşça durdu ve bir o kadar yavaş bir biçimde kapıyı açtı ve indi. Verona'nın ağzı yine açılmıştı, karşısında evden çıkmadan önce 30 dakika boyunca en ağır ağırlıkları ile spor yapmış gibi gözüken Gray duruyor idi, zaten üstüne dar olan takım elbisesi şimdi ise üstüne hiç olmuyordu, Gray için biraz rahatsız edici idi.
Karşılıklı bir şekilde birbirlerine bakıyorlar idi, Gray cesaretini topladı ve "Gidelim mi?" dedi, Verona ise bakışlarını kaçırarak "Olur gidelim" dedi. Gray kapıya doğru yöneldi ve Verona'nın binmesi için kapıyı açtı, elini uzatıp Verona'nın minik ve sıcak ellerinden tutup binmesine yardımcı olduktan sonra kapıyı kapattı ve kendi yerine geçti. Gray anahtarı kontağa soktu ve çevirdiği gibi radyo da son çalan müzik çalmaya başladı, gelmeden önce hazırladığı müzik listesinden bir müzik idi. Nihayet o çok istedikleri tatil için yola çıkmaya hazırlardı. Gray sağ ve sol aynasını kontrol eder ve yola çıkmaya hazırdır. Verona'ya adresi sorar ve o söylerken navigasyona girer ve navigasyon'dan bir ses yükselir;
Yolculuk Elysian sahili, 1300 Km, İyi yolculuklar.
Uzun bir yolculuk olacaktı, kimin umurunda? 1300 km'lik bir aşk yolculuğu.
Gray son kontrolleri yaptı ve her şeyin eksiksiz olduğunu gördü, yavaşça gaza yüklendi ve yola çıktılar. Henüz ana yola bile çıkmamışlardı ki aralarında dönen sohbette birbirlerine aşk dolu yüzlerce kelime söylediler, biraz daha devam ettiler ve nihayet ana yola çıktılar, asıl yolculukları ise şimdi başlıyordu. Sadece 50 km gittiler ve Verona "Şey, tuvaletim geldi de, durabilir miyiz?" dedi, Gray'in yaşam amacı Verona'yı mutlu etmek olduğu için "Hemen" diyerek kenara çekti. Gray hızlıca arabadan inerek Verona'nın kapısını açtı ve inmesini sağladı, onu arabanın hemen yanında ki çalılara götürüp işini bitirmesini bekledi. Verona'nın işi bittiği gibi haber verdi ve beraber arabaya döndüler. Verona arabaya girdiği gibi Gray biraz heyecan olması adına ayağı ile gaza basabildiği kadar bastı, lastikler yerinde sayıp ortalığı toz ve duman yaptıktan sonra fizik yasalarına karşı koyamadı ve harekete geçti. Gray içinden "Nihayet" dedi, yol uzundu ve geç kalmışlardı. Gray önünde ki yola kitlendi ve düşüncelere daldı, Verona, Gray'in sevgisini hak ediyor mu? Gray kendince ettiğini düşündü. Verona ise hak ediyordu. Gray kafasını sağa ve sola sallayıp kendine gelmeye çalıştı, nede olsa kazaya sebebiyet verebilirdi. 2 saat daha mesafe kat ettikten sonra Gray için vakit ilk defa geçmiyordu, sıkıntıdan dolayı yavaşça uykusu gelmişti. Verona bunu fark etmiş olacak ki müziğin sesini en sonuna kadar açmıştı. Verona'nın yaptığı işe yaramıştı Gray irkilip korktuğu için tüm uykusu kaçmıştı. Navigasyon'dan bir ses yükseldi "50 metre sonra dağa dönün." Gray hafif sert bir biçimde frene asıldı, frenlemenin G kuvvetini hissetmişlerdi. Gray ileri doğru baktığı zaman gitmesi gereken yolun dümdüz bir otoban olduğunu gördü, hızını azaltmış bir şekilde direksiyonu sağa sola kırdı ve sakince arabayı döndürüp yola girdi. Verona dik oturmaktan yorulmuş, sırtına ağrı girmişti. Dudaklarını aralayıp Gray'e seslendi "Gray sağa çeker misin? Belim ağrıyor arka kısma geçeceğim." Gray kafası ile onayladıktan sonra arabayı sakince sağa yanaştırdı ve indi, Verona'nın kapısını açtıktan sonra kemerini çıkardı, arka kapıyı açıp tekrar ve tekrar sıkılmadan yaptığı şeyi yapıp minik ellerinden tutup binmesine yardımcı oldu. Arkaya biner binmez direkt kafası Gray'in arkasına gelecek şekilde yatmıştı. Yatar yatmaz gözüne bir şey takıldı, Gray'in hızlı inmesini sağlayan o sihirli tuş, artık Gray'in minik sırrını biliyordu. Verona düğmeye biraz bakıp Gray'e seslendi "Gray, kemerini nasıl oluyor da benden daha hızlı açıyorsun?" Gray gülümsedi ve cevapladı "Büyülü bir tuş sayesinde" Verona bunu duyunca gülümsedi ve elini Gray'in direksiyonu tutan sağ koluna koydu ve hafifçe sıktı. Gray elini arkaya uzattı ve Verona'nın boynunu gıdıkladı, Verona olduğu yerde kahkahalar atıp halsiz bir şekilde çırpınırken Gray'e karşı koymaya çalışıyor idi. Nafile, güç farkından dolayı karşı koyamıyordu. Birbirleri ile biraz uğraştıktan sonra Verona sesi kısılmış bir şekilde "Yeter." dedi, Gray durdu Verona ise doğruldu ve kemerini taktı. İntikam alacaktı, 30 dakika kadar bu şekil yolculuk yaptıktan sonra Verona planını uygulamaya hazırdı. Plan şöyle idi, düğmeye basacak ve Gray'in dikkati dağılacak ve Verona, Gray'i gıdıklayacak idi.
Verona elini düğmeye attı ve bastı, fakat beklenmedik bir durum oluştu. Verona bilmediği şey ise o düğmeye basılacağı zaman bir yandan kemerlerin tutulması idi, yoksa kemerler fırlıyor idi. Tam da bu yaşandı, Verona düğmeye bastığı gibi kemerler fırlamış, Gray'in gözüne girmişti. Gray acı içinde bağırırken iken anlık bir refleks ile direksiyonu sağa kırmıştı, ince bir lastik yanma sesi ve ardından arabanın sağ kısmının havaya kalkması ile başlayan olaylar silsilesi. İlk olay patlayan camların sesi idi, sonrasında ise metalin bükülme sesi, sonrasında ise arabanın asfaltta sürtünmesi. Bilinçler kapalı bir şekilde süründüler. Aradan geçen 1 saatin ardından gözlerini ilk açan Verona oldu, sağ gözü deliler gibi yanıyor idi, sağ elini kaldırıp gözünü ovuşturmak istedi fakat kollarının pili bitmiş gibiydi. Kollarından cevap alamadı, etrafına bakmak için kafasını hafifçe oynattı. Gördüğü şeylerden hiçbir şey anlamadı. Araba ters duruyordu, ümitsiz bir şekilde gözleri Gray'i aradı, Gray onu her zaman olduğu gibi kurtarabilirdi. Gözünün içinde yaşanan cehennem azabına rağmen etrafına baktı fakat Gray'i bir türlü göremedi. Umudu tükenmiş bir şekilde gözlerini kapattı ve uykuya daldı.
1 ay sonra;
Verona gözlerini açtı ve karşısında ona adeta keskin bir kılıç gibi saplanan beyaz ışığı gördü, aklından şunlar geçti "Öldüm mü ben?". Beyaz ışığa kitlenmiş şekilde bakarken görüş açısına giren bir kafa onu şaşırtıp kendine getirmişti. Doktor gülümseyen bir ifade ile Verona'ya bakıyor idi, geri çekildi ve şunları söyledi "Sonunda kendine gelebildin minik hanım" Verona düşündü, neden sonunda demişti? Uzun süredir baygın mıydı? Düşündü ve öyle olduğuna kanaat getirdi, ve zar zor ağzından şu soru çıktı "G-g-g-gray nerede?" Doktor soruyu duyduğunda yüzünde ki gülümseme yerini donuk bir bakışa bırakmıştı. Verona doktorun yüz ifadesini gördüğü gibi kalbine keskin bir acı saplanmıştı, kafasında ise saniyede yüzlerce düşünce dönmeye başladı. En acı düşüncesi ise Gray'e her şeyi söylememişti, sinirden gözlerini kapattı ve ellerini sıkmak istedi. Yapamadı, sadece gözlerini kapatmak ile yetindi. Doktor durum fark ettiği için kendine zarar vermemesi adına gizlice ona morfin vermişti, Verona ise fark etmeden uykuya dalmıştı.
Rüyasında her zaman hayalini kurduğu o evde idi, Gray üstünde komik duran bir mutfak önlüğü ile kahvaltı hazırlıyor idi. Verona ise deri koltukta geriye yaslanmış Gray'i izliyordu. Verona yavaşça ayağa kalktı ve Gray'in arkasına geçip ona arkasından sarıldı. Kokusunu farkında olmadan son kez içine çekmişti, tam dudaklarını araladığı sırada uyandı. Doktorlar başına toplanmış endişeli bir şekilde Verona'ya bakıyorlardı, Verona zar zor kendine geldiğinde sadece şunu duyabildi "Kendine geldi açılın" Verona rüya gördüğü sırada kalp atışları hızlanmış, kısa bir süre için durmuştu. Verona arka arkaya gözlerini kırptı ve kendine geldi, ağzını açtığında ise sadece şu soruyu sordu "Gray nerede?" Doktorun yüzü yine düştü fakat bu sefer içlerinden başka bir doktor öne çıktı ve anlatmıştı. Verona doktorun söylediği her bir cümleyi duyunca kahroluyordu ve tüm suçu kendine yüklüyor idi. Sebebi ise hatırladığı son şey olan kemeri açma anı idi. Verona'nın düşündüğü tek şey sevdiğini kendi elleri ile ölüme yollaması idi, Verona gözlerini sıkıca kapatmış Gray'i düşünmüştü. Dayanamayan gözleri kendini tutamayarak içini boşaltmıştı. Verona kendi kendine derdi "Ölen ile ölünmez", düşündüğü zaman hiç de öyle olmamıştı. Verona'da yaralanmıştı fakat ölmemişti, yarın taburcu olacaktı. Fiziksel açıdan iyileşecekti peki ya kalbinde ki acı ne olacaktı? İyileşmeyecekti. Güçsüz psikolojisini kullanarak ya bu durumu atlatması ya da alışması gerekiyordu. Buradan bir an önce çıkması gerekiyor idi, durduğu her saniye aklına Gray geliyor idi. Gözlerini kapattı ve yarının olmasını bekledi. Gece çok kez uyanıp kabuslar görmüş olsa da nihayet çıkacağı gün gelmişti. Bir kaç fizik testinden sonra imzaları atmış dışarı çıkmıştı. Dışarı çıktığında ise soğuk hava ona tokat gibi çarpmıştı, titredi ve ellerini içeri gömdü. Hastane tarafından çağırılan taksi onu bekliyor idi. Hastane ona ekstra iyi davranmıştı, sebebi ise zamanında onların elektrik sistemini yapmıştı. Gray'i düşünmekten yaş torbalarında yaş kalmamıştı, gözlerini ovuşturdu ve etrafına bakındı, taksi gelmişti. Arka kapıya doğru yürüdü ve biraz bekledi, aklına Gray'in kapıyı açıp minik ellerinden tutup bindirmesi geldi, bunun için Gray'e kızdığı aklına geldi. Vücudu elektrik çarpmışa döndü ve kendine kızdı. Düşünceleri kenara bırakıp taksiye bindi, kapıyı kapattı. Çift olarak kullandığı kulaklıktan geriye kalan tek kulaklığı taktı ve şu şarkıyı açıp döngüye aldı "Aurora-Runaway". Kafasını cama dayadı ve gözlerini kapattı, eve varması uzun sürmemişti. Taksi kapının önünde durdu, kapıyı açıp sakince evine doğru yöneldi. Elini cebine attı ve anahtarı çıkardı, kapıyı açtı ve içeri girdi, kapıyı kapattı ve eline geçen ilk vazoyu duvara fırlattı. Sırasıyla kırılacak her şeyi sağ ve sola fırlattı, sinirli mi olması gerekiyor idi? İş işten geçti, sinirini alamayacaktı. İşini yapabilirdi, evet iş yapmak kafasını rahatlatabilirdi, ne de olsa pek fazla ömrü kalmamıştı. Bilgisayarının başına geçti ve hiç bir şeye bakmadan direkt mail uygulamasını açtı ve en üstte kalın harfler ile yazılmış bir mail dikkatini çekti.
Levitacion- Bizimle iş yapmak ister misiniz?
Maili açtı ve hızlıca göz gezdirdi, ilgisini çekmişti. İletişim numarasını yazıp geri iletmişti. Saniyeler içinde cevap gelmiş, şirketin adresi yazılmış idi. Alet çantasına uzun bir süre baktı ve üzgün bir şekilde eline aldı ve çağırdığı taksiyi beklemeye koyuldu. Bekledi, bekledi ve sonunda sokağın başında sarı bir araç gözüktü, Verona'nın önünde durdu ve önce arkaya giderek alet çantasını bagaja attı ve ardından arka koltuğa geçip oturdu. Çağırmadan önce ise konumu söylemişti o yüzden konuşmasına gerek yok idi. Kafasını cama dayadı ve uzaklara daldı. Düşüncelere daldığı sırada çoktan şirkete varmıştı. Kafasını kaldırıp binaya baktı ve şaşırdı, baştan aşağı siyaha boyanmış bir bina ve aralarına kırmızı atılmıştı, etkileyici. Kapıyı açtı ve indi, şirketin giriş kapısına doğru yürüdü ve içeri girdi, kusursuzca yapılmış duvarlar ve o duvarların altında ortada kalan masasıyla resepsiyon var idi. Orada oturan kız gülümseyerek Verona'ya bakıyor idi, Verona yaklaştı ve sordu "Merhaba, bu şirketin attığı bir mail için buraya geldim. Adım Verona Rachel", resepsiyon bilgisayarından kontrol etti ve cevapladı "Beni takip edin lütfen" Verona kadının peşine takılır ve yavaşça merdivenleri çıkmaya başlar, kalbi de bir yandan hızlıca atıyordur. Müdürün odasına gelir, sekreter önden girer ve beklemesini söyler, kısa bir süre sonra içeriden "Gelebilirsin" sesi yükselir, korkak adımlar ile içeri girer. Düzgün giyimli bir adam ve sekreter Verona'yı beklemektedir. Verona meraklı gözler ile patronun gözlerinin içine bakar, patron da durumu anlamış olacak ki direkt konuya girer.
+Merhaba Verona, yaptığın çalışmaları inceledik, işinde çok usta birisin. Yakın zamanda ki kaybın içinse üzgünüz. Size mail atma sebebimiz hastalığınız.
-Anlayamadım?
+Kanserinizden bahsediyorum, uzun zamandır yazmıyorum geriye de bakmadım, kanser olması lazım.
+Dinliyorum.
-Bizi basit olarak insanları iyileştiren ve onlara özel yetenekler veren bir yer olarak düşünebilirsiniz.
+Gerçekten mi?
-Evet, ne dersiniz? Sizi de iyileştirip güçler kazandırmamı ister misiniz?
+Yarına kadar düşünsem uygun mudur?
-Tabi ki, istediğiniz zaman.
+Teşekkürler.
Verona yalandan takındığı gülümsemiş ifadesi ile kalkar ve kapıya yönelir, kapıyı açar ve çıkıp arkasına bile bakmadan hızlı adımlar ile uzaklaşmaya başlar. Dışarıya çıkar ve gördüğü ilk taksiye binip evine gitmesi gerektiğini söyleyip adresi verir. Yolda pek bir şey düşünmez, o sıra da ise zaten evine gelmiştir. Taksiciye ücreti verir ve evine doğru yönelir, ne zaman kapıya gelse aklına Gray gelir ve gözleri dolar. Eve girer, üstünde ki her şeyi çıkarır ve bir yere fırlatır, siniri geçmez. Eşyaları da fırlatmaya başlar. Fırlatacak eşya kalmadığından yukarı doğru odasına yola koyulur. Odasına gelir ve sandalyesini çekip oturur. Kendini o kadar suçlu hissediyordur ki, aklından sürekli şu geçiyordur "Neden daha önce söylemedin ki?", sonra aklına söylese ne değişirdi düşüncesi gelir ve bir çıkmazın içine girer. Ellerini yanaklarında birleştirir ve gözünden akan yaşlara bakmadan Gray'i düşünür, bu kadar mükemmel bir adamı nasıl kaybetmiş olabilir? Gözü kenarıda ki maket bıçağına takılır, eline alır ve izlemeye başlar. Bir yandan kanser, bir yandan Gray, birisi yaşama sebebi diğeri ise ölüm sebebi. Yaşama sebebi elinden alındı, ölüm sebebi ise tam dibinde, durdu ve düşündü, erken sona gitmeli miydi? Düşünmeden tüm gücüyle maket bıçağını şah damarına denk gelecek şekilde bastırdı ve kesti. Acıdan kaynaklı titreyerek kanlar içinde yere düşmüştü. Bir yandan mutluydu, sevdiği adamın yanına gidecekti. Acıyı kenara bırakmış bunları düşünürken çoktan son nefesini vermiş gözlerini kapatmıştı.
Gözlerini açtığın da ise Gray'i görmüştü, arabasının yanında kapıyı açmış şekilde Verona'yı bekliyor idi. Verona gülümseyerek yanına gitti ve arabaya bindi, Gray kapıyı kapatıp şoför koltuğuna geçti, Verona'nın dudaklarına minik bir buse kondurdu ve sonsuzluğa doğru sürmeye başladı.
